چرا پایان غمگینه

چرا پایان قصه همیشه غمگین است؟:

روانشناسی به این می‌گه «اثر اوج-پایان»: مغز کل داستان رو قضاوت نمی‌کنه، فقط نقطه‌ی اوج و لحظه‌ی پایانی رو ثبت می‌کنه. یه پایان تلخ می‌تونه کل خاطره‌ی شاد رو بازنویسی کنه. این سلیقه نیست؛ الگوریتم بقاست، چون پیش‌بینی پایان‌ها برای زنده موندن حیاتی بوده. برای همین پایانِ زیبا هم ناخودآگاه غمگینه: مغز می‌دونه پرونده بسته شده و «دیگه تکرار نمی‌شه». آخرین پایانی که خاطره‌تون رو بازنویسی کرد چی بود؟

راهکار:

اون غمی که از پایان زیبا حس میکنی، یعنی داستان توی جایی عمیق‌تر از خاطره نشسته؛ پایان‌ها تلخ نیستن، فقط امضای حضورن.