چرا نزدیکترینها دورترین میشوند؟:
در علوم شناختی به این «سوگیری نزدیکی» میگویند: مغز ما نزدیکی را بر اساس میزان دسترسی ذهنی میسنجد، نه فاصله فیزیکی. پژوهشهای عصبشناسی نشان دادهاند طرد شدن از سوی یک آدم نزدیک، همان مدارهای درد جسمی را فعال میکند؛ پس این جمله فقط استعاره نیست. دوریِ ناگهانی عزیزان، اغلب نتیجه تغییر «روایت» ما از رابطه است، نه تغییر واقعی آدمها. آیا این فاصله در بیرون رخ داده یا فقط نقشه ذهنیمان از آدمها عوض شده است؟
راهکار:
این جمله را میشود از زاویهای دیگر دید: دوریِ نزدیکان همیشه پایان رابطه نیست؛ گاهی فقط فاصلهای است که هر دو طرف برای دیدن دوبارهی خودشان لازم داشتند.