طنز تلخ: اگر زمین خوب بود، خدا نمیرفت بالا:
جالب اینجاست که در اسطورهشناسی سومری، خدایان ابتدا روی زمین زندگی میکردند و بعد از طغیان انسانها به آسمان پناه بردند. این یعنی «بدی زمین» یک روایت کهن برای توجیه جدایی خدایان از بشر است. سوال: آیا این طنز ناخودآگاه به همان ریشههای اسطورهای برمیگرده؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهای دیگه هم دید: شاید خدا رفت بالا تا زمین رو به آدمها بسپره تا خودشون درستش کنن. تلختر از این حرف؟