چرا فراموش نمی‌کنیم

خواهد گذشت اما فراموش نمی‌شود: معمای خاطرات:

واقعیت جالب: مغز انسان برای فراموشی باید فعالانه تلاش کند – فرآیندی به نام «بازداری فعال» که نورون‌ها سیگنال‌های مزاحم را سرکوب می‌کنند. اما خاطرات احساسی به خاطر ترشح نوراپی‌نفرین در لحظه شکل‌گیری، محکم‌تر در آمیگدال و هیپوکامپ ذخیره می‌شوند. پس «نمی‌شود فراموش کرد» صرفاً یک حرف نیست؛ یک مکانیسم عصبی برای بقاست. سوالی که پیش می‌آید: آیا این زخم‌های امنیتی را می‌توان به یک دارایی خلاقانه تبدیل کرد؟

راهکار:

تغییر زاویه: گذر زمان زخم را تازه نگه می‌دارد اگر مدام به آن نگاه کنی؛ اما اگر اجازه بدهی جای زخم بماند و رشدت بدهد، خاطره دیگر زجر نیست، یک نقش عمیق روی پوست زندگی‌ات است.