چرا دنیا با گریه شروع میشود؟ نگاهی به فلسفه تولد:
از منظر زیستشناختی، گریه نوزاد اولین کارکرد ریهها برای تنفس است. در حقیقت، جنین در رحم گریه نمیکند؛ این صدا نتیجهی عبور هوا از تارهای صوتی خیس است. بنابراین این رفتار یک برنامهی تکاملی است، نه نشانهی زشتی دنیا. جالب است که در بعضی فرهنگها، گریهی نوزاد را نشانهی سلامتی میدانند. آیا میتوان این دیدگاه را جایگزین غم فلسفی کرد؟
راهکار:
شاید دنیا قشنگ باشد، اما ما گریه را اشتباه تفسیر میکنیم. گریه نوزاد یک رفلکس فیزیولوژیک برای باز کردن ریههاست، نه ابراز ناراحتی. پس شاید این جمله بیشتر نشاندهندهی نگاه ماست تا واقعیت جهان.