چرا بدی ها فراموش نمی شوند

چرا بدی‌ها فراموش نمی‌شوند اما آدم‌ها فراموش می‌شوند؟:

مغز رویدادهای منفی را با جزئیات بیشتری از خاطرات خوش بایگانی می‌کند؛ آمیگدال هنگام تجربه بدی، هورمون‌های استرس ترشح می‌کند و به هیپوکامپ فرمان می‌دهد آن را به‌عنوان «تهدید» با برچسب قرمز ذخیره کند. نتیجه این سوگیری منفی‌گرایی است: در قبیله‌های اولیه، فراموش کردن یک خطر می‌توانست کشنده باشد، اما فراموش کردن یک نوازش نه. برای همین چهره‌ها کمرنگ می‌شوند ولی تحقیر و آزار سال‌ها زنده می‌ماند.

راهکار:

این جمله را می‌توان از دریچه «سوگیری منفی» دید: مغز برای بقا، تجربه‌های دردناک را با جزئیات بیشتری نسبت به محبت‌ها ذخیره می‌کند. بنابراین فراموش شدن آدم‌ها لزوماً بی‌رحمی نیست، بلکه اولویت‌بخشی مغز به خطر است؛ به همین دلیل رفتار بد ما در ذهن دیگران ماندگارتر از خود ماست.