رها کردن آدمها؛ راهی برای رسیدن به لیاقت:
بر اساس نظریهی خودتعیینگری دسی و رایان، آدمها سه نیاز فطری دارن: خودمختاری، شایستگی و ارتباط. وقتی قلادهی کنترل بیرونی برداشته بشه، انگیزهی درونی فعال میشه و فرد برای هدفهایی که با هویتش همخونن انرژی واقعی میذاره. آزادی انتخاب، پیشبینکنندهی قویِ پایداری در مسیر لیاقت به شمار میره. تا حالا کسی رو دیدی که بعد از رها شدن، به جایی که لایقش بود برسه؟
راهکار:
این پارادوکس را در نظر بگیر: رها کردن در ظاهر یعنی فاصله، اما در واقع یعنی احترام به ارادهی طرف مقابل. وقتی کسی آزاد میشود که انتخاب کند، آن انتخاب ارزش واقعی پیدا میکند؛ و این دقیقاً همان فضایی است که لیاقت در آن رشد میکند.