چرا بعضی غمها ماندگارند؟:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد خاطرات عاطفی به دلیل ترشح آدرنالین و کورتیزول در زمان وقوع، در آمیگدال ذخیره میشوند. برخلاف خاطرات خنثی، با گذشت زمان نه تنها محو نمیشوند بلکه هر بار به خاطر آوردنشان، مدار عصبی تقویت میشود. پس «همه چیز میگذرد» از نظر بیولوژیکی برای غمها صادق نیست. چرا فکر میکنیم زمان درمان میکند؟
راهکار:
اگر «همه چیز میگذرد» درست باشد، پس «ماندن» هم نوعی انتخاب است. شاید این غم، نه زخم که خال خاطرهای است که به ما یادآوری میکند هنوز حس میکنیم.