چرا خاطرات خندهدار بهانهای برای گریه میشوند؟:
پدیده «گریه از خنده» در روانشناسی به «بیان دوگانه» (Dimorphous Expression) معروف است؛ وقتی شدت هیجان از ظرفیت مغز فراتر میرود، سیستم عصبی برای تنظیم، واکنش متضاد بروز میدهد. حتی یک خاطره خندهدار هم اگر با آگاهی از گذشتِ زمان همراه شود، همان مدار را فعال میکند: خندهای که دیگر تکرار نمیشود، سیگنالِ از دست دادن را میدهد. «نوستالژی» هم در قرن هفدهم توسط یوهانس هوفر، پزشک سوئیسی، یک بیماری روانی تشخیص داده شد؛ یعنی دلتنگی برای خانه میتوانست بکشد! حالا بگویم: کدام خندهٔ ضبطشده در گوشیات، مرگبارترین بغض را برایت میسازد؟
راهکار:
یک ادامه پیشنهادی: «و این یعنی حتی خوشترین لحظهها هم در قابِ گذشته، دردِ حضورِ نبودن را دارند.»