فاصله گرفتن از آدمها؛ نیاز به تنهایی یا نشانه تنفر؟:
در روانشناسی، نیاز به فاصله را «تنظیم نزدیکی» میگویند؛ مغز انسان برای امنیت هم به دلبستگی نیاز دارد هم به حریم شخصی. جالب اینکه در پژوهشهای تصویربرداری، وقتی افراد داوطلبانه از گروه فاصله میگیرند، فعالیت آمیگدال (مرکز هشدار) کاهش مییابد و شبکه خلاقیت فعالتر میشود. یعنی فاصله گرفتن نه «فرار» است نه «تنفر»، بلکه نوعی خودمختاری است که در حیوانات اجتماعی هم دیده میشود؛ حتی موشها هم برای پردازش اطلاعات به تنهایی نیاز دارند. سؤال: آیا این فاصله را انتخاب میکنی یا تحمیل شده؟
راهکار:
این جمله را میتوان مرزی آگاهانه دید نه «تنفر»؛ گاهی فاصله یعنی به خودت اجازه میدهی نفس بکشی و دوباره خودت باشی. اگر این حس را تجربه میکنی، کافی است به خودت بگویی: «من از آدمها فرار نمیکنم؛ دارم به خانهٔ درونم برمیگردم.»