چه شد که توقفناپذیر نبودی؟:
در فیزیک، طبق قانون اول نیوتن، جسمی که در حرکت است تا زمانی که نیروی خارجی به آن وارد نشود، متوقف نمیشود. در روانشناسی هم «اصطکاک درونی» مثل فرسودگی، ترس یا عادتزدگی دوپامین، نیرویی است که توقفناپذیرها را زمین میزند. مغز به پاداشهای تکراری عادت میکند و همان شعلهای که تو را پیش میبرد، به تدریج خاموش میشود. چه نیرویی ترمز تو را کشید؟
راهکار:
شاید توقفناپذیر بودنت از جنس انرژی قرضی بود که حالا تمام شده. این توقف میتواند فرصتی برای یافتن ریتم پایدارتر باشد، نه ضعف. گاهی درخت برای ریشهدارتر شدن، از رشد سریع دست میکشد.