دل نبستن به آدمها؛ تلخی پایان عشق:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد مغز هنگام دل بستن همان مدارهای اعتیاد را فعال میکند؛ اکسیتوسین مثل یک محرک عمل میکند و جدایی در اسکن مغزی دقیقاً همان ناحیهای را روشن میکند که درد فیزیکی را پردازش میکند. پس تلخیِ تهش فقط یک استعاره نیست، واکنش زیستی بدن است. سؤال: آیا باید از ترسِ آن درد، دلبستگی را کنار گذاشت یا این درد بهایی است برای تجربهٔ عمیق؟
راهکار:
این جمله را میشود برعکس خواند: تلخیِ پایان، همان چیزی است که عمقِ لحظههای دلبستگی را واقعی میکند. اگر انتهایش همیشه تلخ نبود، قدرِ شکوفههای اولش را اینقدر نمیفهمیدیم. بهجای فرار از دلبستگی، میتوانی با خودت قرار بگذاری که دلبستگی را نه برای نتیجه، که برای خودِ تجربه و آن حس زندهبودن بخواهی.