چرا همه با هم غریبه ایم و همدیگر را نمی بینیم؟:
پدیده ای به نام «نابینایی توجهی» می گوید مغز انسان فقط چیزی را می بیند که به آن توجه دارد. در معروف ترین آزمایش، از تماشاگران خواستند شمارش پاس های یک تیم را انجام دهند؛ نصف آن ها یک گوریل را که از وسط زمین رد شد ندیدند! پس «چشم بستن» همیشه ارادی نیست؛ مغز ما برای کم کردن پیچیدگی جهان، بخش بزرگی از واقعیت را حذف می کند. سوال این است: اگر گوریل را هم نمی بینیم، چطور انتظار داریم آدم ها را ببینیم؟
راهکار:
شاید چشم بستن از سر ترس است، نه بی تفاوتی؛ و غریبه بودن فقط تا وقتی است که کسی اولین نگاه را بکند. اگر همین امروز کسی را واقعاً ببینی، آن جمله از «شکایت» به «دعوت» تبدیل می شود.