چینش نهایی خدا

صبر و توکل به خدا؛ ایمان به چینش نهایی:

در فیزیک مدرن، زمان یک بُعد ایستاست؛ گذشته، حال و آینده همزمان وجود دارند. «چینش نهایی» از دید ما یک توالی است، اما در معادلات نسبیت، همه‌ی رویدادها یکجا رخ داده‌اند. صبر یعنی سواری بر توهمِ ذهنیِ «گذشت زمان»؛ مغز ما برای بقا توالی می‌سازد. اگر زمان واقعاً توهم باشد، آیا صبر عمیق‌تر می‌شود یا بی‌معنا؟

راهکار:

صبرِ سنجاق‌شده به قلب، فقط ایستادن نیست؛ نوعی آماده‌باشِ عاشقانه است. چینش نهایی خدا ممکن است نه در آینده، بلکه در همین لحظه‌ی اکنون در حال رخ دادن باشد؛ همین حالا، در همین سکون، چیزی در حال شکل گرفتن است.