چنل شخصی

چنل هرکس؛ دفتر خاطرات عمومی یا آینه‌ی هویت مجازی؟:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهد که «اشتراک‌گذاریِ خود» در شبکه‌های اجتماعی، همان مسیر دوپامینِ پاداش را فعال می‌کند که خوردن یا پول بردن فعال می‌کند؛ اما در دفتر خاطراتِ کاغذی هیچ مخاطبی وجود ندارد تا این پاداش را صادر کند. پس چنل نه ثبتِ خاطره، که صحنه‌ای از «خودنماییِ ناخودآگاه» است: ما خاطره را بازنویسی می‌کنیم تا هویتی که می‌خواهیم دیده شود، ساخته شود. آیا اگر هیچ‌وقت کسی چنلت را نمی‌دید، باز هم همین‌طور می‌نوشتی؟

راهکار:

این جمله را می‌شود از زاویه‌ای دیگر هم دید: هر چنل، نه‌تنها آرشیوِ گذشته، بلکه پیش‌نویسِ هویتِ آینده است. اگر نوشته‌های قبلی‌ات دیگر شبیه تو نیست، نشانه‌ی رشد است؛ نوشتن از امروز می‌تواند روایتی تازه از همان نسخه‌ای باشد که دلت می‌خواهد به آن تبدیل شوی.