چقدر ویرانی

تنهایی و ویرانی؛ وقتی فقط خودت می‌مانی:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که مغز در انزوای اجتماعی، همان مدارهایی را فعال می‌کند که هنگام درد فیزیکی روشن می‌شوند. تنهایی مزمن حتی می‌تواند ریسک مرگ زودهنگام را تا ۲۶٪ افزایش دهد؛ یعنی به اندازه چاقی یا سیگار خطرناک است. پس این حس «ویرانی» فقط یک احساس شاعرانه نیست، یک سیستم هشدار بیولوژیکی است که از نیاکان ما به ارث مانده تا ما را به سمت جمع سوق دهد. اما مشکل اینجاست: همان سیستمِ هشدار، وقتی زیاد کار کند، ذهن را به دشمن‌پنداریِ دیگران و دیدنِ زندگی به شکل ویرانه سوق می‌دهد. سوال این است: چقدر از این ویرانی واقعاً بیرون است و چقدرش نقشه‌ای است که مغزِ تنها برایت می‌کشد؟

راهکار:

ویرانی یعنی زمین صاف شده برای ساختن؛ تنها ماندن هم می‌تواند شروع بازسازی باشد، نه پایان راه.