قبل از گفتن «ماه من» آسمان طرف را چک کنید:
در روانشناسی، پدیده «علاقه متقابل» میگوید انسانها به کسانی جذب میشوند که احتمال میدهند آنها هم جذبشان شوند. اما نکته ظریفتر این است: ماه از خودش نوری ندارد، فقط بازتاب نور خورشید است. اگر کسی تو را «ماه» خطاب کند، در واقع نور تو را میبیند؛ ولی آیا خودش آن آسمانی است که این نور را قاب میگیرد؟ آسمان فقط پسزمینه نیست، شرط دیده شدن ماه است. بدون آسمان تاریک، ماه در روز گم میشود. پس این سؤال را از خودت بپرس: آیا تو برای او «ماه شب» هستی یا فقط یک خاطره در روشنایی روز؟
راهکار:
گاهی آسمان بودن یعنی فضایی امن برای درخشیدن ماه، نه مرزهایی برای محدود کردنش. شاید بهتر باشد ابتدا بپرسی که آیا آن آسمان، افق دیدت را بازتر میکند یا بستهتر.