چند شخصیتی بودن: واقعیت یا بازی؟:
تحقیقات نشان میدهد مغز ما برای هر نقش اجتماعی (فرزند، دوست، کارمند) یک «خود» مجزا میسازد و این تعدد در واقع یک مکانیسم بقاست: وقتی یک خود شکست میخورد، خودهای دیگر سالم میمانند و عزت نفس کلی را حفظ میکنند. حتی میمونها هم در گروههای مختلف شخصیت متفاوتی از خود نشان میدهند! سوال جذاب اینجاست: اگر همهی این «من»ها واقعی هستند، پس کدامشان «من حقیقی» است؟
راهکار:
این دیالوگ بازیگوشانه اشاره به این دارد که «شخصیت» ما یک کل واحد نیست، بلکه مجموعهای از نقشها و واکنشها به موقعیتهای مختلف است. روانشناسان به این پدیده «پیچیدگی خود» میگویند: هرچه تعداد «خودهای» متمایزمان بیشتر باشد، در برابر شکستها resilientتر هستیم. شاید جذابیت واقعی در همین ناهماهنگیهاست.