هر چیزی تا یک حد ارزش جنگیدن دارد؛ حد تو کجاست؟:
در اقتصاد رفتاری، «هزینهی غرقشده» باعث میشود آدمها برای چیزی که دیگر ارزش ندارد بجنگند چون قبلاً هزینه کردهاند. جالبتر: پژوهشهای علوم اعصاب نشان داده نورونهای آینهای، احساس «ارزش» را از واکنش دیگران کپی میکنند؛ پس مرز «تا یک حد» اغلب بیرونی است، نه درونی. سربازان هم در میدان جنگ بیشتر برای همقطارشان میجنگند تا برای هدف رسمی؛ یعنی ارزش جنگیدن رابطهای است، نه مطلق. حد تو را چه کسی تعیین میکند؟
راهکار:
این جمله را میتوان معکوس دید: هر چیزی تا یک حد ارزش رها کردن هم دارد؛ مهم این است که حد را پیش از شروع مشخص کنیم، نه وسط راه.