تحلیل شعر عاشقانه 'تو مرا جان و جهانی':
آیا میدانستی در تصوف، «جان» و «جهان» دو روی یک سکهاند؟ مولانا میگوید عاشق نه جان دارد و نه جهان، زیرا هر دو را در معشوق فانی کرده. جالب اینکه عصبشناسی مدرن نشان داده هنگام دیدن معشوق، همان نواحی مغز که برای بقا (جان) و پردازش محیط (جهان) فعال میشود، روشن میگردد. پس این بیت نه فقط شعر، بلکه نقشهٔ نورونی عشق است. آیا شما در تجربهٔ عاشقانهتان احساس کردهاید که مرز بین خود و جهان محو میشود؟
راهکار:
پاسخ به سوال شاعر: وقتی کسی جان و جهان توست، دیگر نیازی به 'چه کنم' نیست؛ خود او معناست. با عشق زیستن، پاسخ نهایی این سوال رتوریک است.