گذر زمان و این پرسش که از ما چه باقی میماند:
هر هفت سال، تقریباً همه سلولهای بدن تو نو میشوند؛ جسمِ امروزت با جسمِ هفت سال پیش حتی یک سلول مشترک ندارد. پس «تو»یی که از گذر زمان میماند نه سلول، بلکه الگوی تکرارشونده انتخابها و روایت تو از خودت است. عصبشناسان میگویند خاطره هر بار که یادآوری میشود بازنویسی میشود؛ یعنی نه خودت ثابت میمانی، نه خاطرهات. فقط شیوهای که خودت را روایت میکنی در گذر زمان باقی میماند.
راهکار:
میتوانی همین «نمیدانم» را به یک تمرین نوشتاری تبدیل کنی: سه چیزی را که فکر میکنی بعد از این گذر از تو میماند بنویس و برای هرکدام یک دلیل بیاور؛ این کار ابهام را به تصویری ملموس از ارزشهایت تبدیل میکند.