برگرد و فراموش کردن را به من بیاموز:
فراموشی یک نقص نیست، یک مهارت عصبی است. مغز هنگام یادآوری، خاطره را «بازتثبیت» میکند و در آن لحظه آن را آسیبپذیر میسازد؛ تحقیقات نشان داده با بازتثبیت و مداخلهٔ درمانی میتوان بار هیجانی خاطرات تلخ را کم کرد. حتی ساختاری به نام «فراموشی فعال» وجود دارد که در آن سلولهای مغزی عمداً سیناپسها را تضعیف میکنند تا اطلاعات اضافی پاک شود. پس «یاد گرفتن فراموشی» فقط یک استعاره نیست؛ مسیر عصبی مشخصی دارد. اگر میتوانستی یک خاطره را برای همیشه حذف کنی، انتخاب میکردی؟
راهکار:
پارادوکس این جمله را برگردان: کسی که میخواهی فراموشش کنی، در ذهن تو هنوز تنها مرجعِ یادآوریِ فراموشی است. شاید فراموشی واقعی وقتی شروع میشود که دیگر برای «فراموش کردن» به او نیاز نداشته باشی.