چاپلوسی برای مقام

چاپلوسان چگونه حکومت ظالم را قوی می‌کنند؟:

در مطالعات روانشناسی قدرت، به این پدیده «خودشیفتگیِ القایی» می‌گویند: چاپلوسان با تغذیه‌ی خودشیفتگی حاکم، او را از واقعیت دور می‌کنند. نرون در حالی رم را آتش زد که درباریان شعرش را ستایش می‌کردند؛ اما چند دهه بعد، همان درباریان به او خیانت کردند تا سردار دیگری را خشنود کنند. تملق، سقوط را سریع‌تر از حمله‌ی دشمن می‌آورد.

راهکار:

این گزاره را از زاویه دیگری هم می‌توان خواند: چاپلوسان فقط ابزار ظلم نیستند؛ آنها قربانیان اول همان سیستم‌اند، چون برای بقا در سایه قدرت، پیش از مردم، خودشان را ویران می‌کنند. پس شاید ضدچاپلوسی، یک جور خودمراقبتی باشد، نه فقط مبارزه با قدرت.