شاهکلید بازی عاشقانه: بوسه ممنوع، آغوش آزاد!:
از دیدگاه عصبشناسی، این استراتژی بر پایه «خطای پیشبینی پاداش» طراحی شده است. دوپامین نه با دریافت پاداش، که با «انتظار» و «غافلگیری» آن ترشح میشود. وقتی بوسه را که یک محرک فوقالعاده لذتبخش است «کنار میگذارید»، مدار پاداش مغز طرف مقابل دچار شوک میشود. سپس پیشنهاد آغوش، یک «پاداش جایگزین فوری» ارائه میدهد که مغز برای جبران آن غافلگیری اولیه، با شدت بیشتری پذیرایش میشود. این یعنی شما نه با لب، که با یک ترفند دوپامینی بوسه میزنید! سوال تیز: به نظرتون یک آغوش بیستثانیهای میتواند از نظر ترشح اوکسیتوسین، جای یک بوسه پرشور را بگیرد؟
راهکار:
این یک قمار هوشمندانه در نظریه بازیهاست! شما با ایجاد یک «کمیابی مصنوعی» (کمیاب کردن بوسه) و جایگزینی آن با یک «پاداش فوری» (آغوش)، اصل «جابجایی پاداش» در روانشناسی رفتاری را اجرا کردهاید. این کار مقاومت طرف مقابل را دور میزند و میل به آن کالای کمیاب را ده برابر میکند. ذهن ناخودآگاه او برای پر کردن این شکاف، ارزش آغوش شما را با ارزش بوسه برابر میبیند و این یعنی یک پیروزی ناب.