زخمهایی که به خاطر عشق نادیده گرفتیم:
در روانشناسی، 'آسیبپذیری عمدی' نام دارد: ما به کسانی که دوستشان داریم اجازه میدهیم عمیقترین زخمها را بزنند، زیرا مغز پاداش عاطفیِ نزدیکی را بالاتر از درد فوری ارزیابی میکند. این یک سازوکار بقای اجتماعیِ پیچیده و اغلب پرهزینه است. آیا میتوان این مکانیسم را بدون از دست دادن صمیمیت، خاموش کرد؟
راهکار:
این متن یک پارادوکس دردناک را نشان میدهد: گاهی امنیت عاطفی ما در دستان کسی است که بیشترین توانایی را برای آسیب زدن دارد. شاید پرسیدن این سوال مفید باشد: 'آیا این چاقو هنوز در دستان عشق است، یا در دستان یک عادت؟'