وابستگی مثل شکر توی چایی؛ شیرین اما تلخ:
تحقیقات علوم اعصاب نشون میده که مغز انسان برای بقا به وابستگیهای عاطفی نیاز داره، چون هورمون اکسیتوسین (همون هورمون پیوند) رو ترشح میکنه که استرس رو کم میکنه. پس دستور «وابسته نشو» عملاً با زیستشناسی مغز در تضاده. سوال اینجاست: چطور میشه وابستگی رو به جای ترس، به یک انتخاب آگاهانه تبدیل کرد؟
راهکار:
این استعاره رو برعکس کن: شکر توی چایی حل میشه و طعمش رو عوض میکنه، نه اینکه چایی رو خراب کنه. وابستگی هم میتونه شیرینی زندگی باشه، اگه بدونی کی باید لیوان رو خالی کنی.