شعر غمگین تکرار؛ گریه و چای و دو نخ بهمن:
در ادبیات، تکرار مصرع اول نه تأکید که نوعی «حلقهٔ زمانی» است: مغز با شنیدن الگوی آشنا، دوپامین پیشبینی آزاد میکند و غم را به لذتی پارادوکسیکال تبدیل میکند. به همین دلیل «مصرع قبل» وقتی دوباره میآید، شعر را تمام نمیکند؛ آن را به بینهایت میبرد. آیا این تکرار، درمان است یا خودِ بیماری؟
راهکار:
این ساختار حلقهوار، غم را از یک احساس گذرا به یک آیین روزانه تبدیل میکند: چای، سیگار و مصرع، اجزای مراسمی هستند که هر بار خودشان را بازتولید میکنند. جالب اینکه در ادبیات، «مصرع قبل» وقتی تکرار شود، نه ادامهٔ شعر که پاککردنِ خودِ شعر است.