خاطره بعد از جدایی؛ تنها چیزی که از آدمها میمونه:
هر بار خاطرهای را به یاد میآوری، مغز همان خاطره را از نو فعال و بازنویسی میکند؛ علوم اعصاب به این «بازتثبیت حافظه» میگوید. پس آن «خاطرهٔ لعنتی» یک فیلم ثابت نیست، هر بار داری نسخهای تازه از آن را ذخیره میکنی. سؤال واقعی این است: کدام نسخه را میسازی؟
راهکار:
این جمله دارد به «باقیمانده» نگاه میکند، اما خاطره یک کپی نیست؛ بازآفرینی فعالِ ذهن است. هر بار به آن فکر میکنی، داری همان آدم را در ذهنت دوباره خلق میکنی. پس این پرسش میتواند برعکس شود: از تو در خاطرهای که او با خودش میبرد، چه نسخهای باقی مانده است؟