بزرگترین تنبیه: وقتی نبودنت از هر حرفی کوبندهتر میشود:
اصل کمیابی در روانشناسی میگوید انسان به چیزی که از دست میدهد یا نایاب میشود، ناگهان چند برابر ارزش میدهد. اینجا «خودت» کالایی میشوی که با خروج داوطلبانه از بازار توجه، تقاضا را سر به فلک میکشی. جالب اینجاست که این تنبیه بدون خشونت، دقیقاً زخمی از جنس حسرت میزند که ماندگارتر از خشم است. حالا سوال: آیا کسی هست که نبودنت برایش زندان باشد؟
راهکار:
طرز فکرت را اینطور قاب کن: تو یک «کالای کمیاب» نیستی که نبودنت آزاردهنده باشد، بلکه یک «تجربه» هستی. آدمها نه برای نبودنت، که برای از دست دادن نسخهای از خودشان که فقط در کنار تو زندگی میکرد، عزادار میشوند. این یعنی مجازات واقعی، حذف آن آینه است، نه فقط حذف تو.