باختم ولی بزرگترین بردم بود:
در روانشناسی به این پدیده میگن «پارادوکس کنترل»: وقتی تسلیم میشی، در واقع قدرت انتخاب رو پس میگیری. تحقیقات نشون داده کسانی که در روابط عاطفی «باخت آگاهانه» رو انتخاب میکنن، ۴۰٪ کمتر دچار پشیمانی بلندمدت میشن. چون باختنِ انتخابی، بردنِ آزادیه. آیا این باخت واقعاً پایان یه رابطه بود یا شروع یه خودشناسی؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویه روانشناسی «باختِ خودخواسته» دید: گاهی آدمها در رابطه، تسلیم میشن تا کنترل رو به دست بگیرن. سوال اینه: این باخت واقعاً برد بود یا یه جور دفاع از نفس؟