بزرگ‌تر شدن دردناک

کوچه‌های بن‌بست انسانی و آرزوهای گندیده:

دقیقاً همون سازوکاری که تو روانشناسی بهش می‌گن «شکست‌پیش‌بینی» یا «learned helplessness» ـ وقتی دیوارهای بن‌بست انقدر بلند می‌شن که آرزوها بوی گند می‌گیرن. جالب اینجاست که مغز در این شرایط دوپامین کمتری ترشح می‌کنه و انگیزه رو می‌سوزونه. سوال اینه: کوچه‌های بن‌بست رو خودمون ساختیم یا جامعه برامون چید؟

راهکار:

این متن رو به‌جای غم، به‌عنوان طنز تلخ از بزرگ‌تر شدن اجباری آدم‌ها بازنویسی کن. مثلاً: 'کوچه‌های بن‌بست که توش بزرگ می‌شیم، آخرش آدم می‌بینه خودش بزرگ‌ترین بن‌بسته.'