توصیه تراپیستم: تهران کوچک است، رفتم بزرگ را ببینم، بزرگ همان دیوارهای کوتاه بود:
در کلانشهرهایی با بیش از ۱۰ میلیون جمعیت، تراکم نورونهای آینهای مغز در مواجهه با چهرههای مکرراً ناشناس، به جای همدلی، پاسخ «تهدید اجتماعی» را فعال میکند. نتیجه: دیوارهای ذهنی بلندتر از هر آسمانخراشی میشوند. این پدیده را «سندروم خیابان شلوغ» مینامند؛ هرچه شهر بزرگتر، احساس کوچکی عمیقتر. اگر قرار است در آینه شهرهای بزرگ خود را ببینیم، چرا تصویر همیشه لهشده برمیگردد؟
راهکار:
بزرگی شهر در تراکم آدمهایش نیست، در زاویهای است که تو برای دیدن همان دیوارها انتخاب میکنی. دیوارهای کوتاه در شهر بزرگ آینهاند: یا خردت میکنند یا بلندت میکنند، بسته به این که قدت را با چه مقایسه کنی.