چرا بعضی آدمها با بزرگ شدن کیفیتشان کم میشود؟:
در تئوری اطلاعات، 'بزرگنمایی' لزوماً وضوح نمیآورد—ممکن است نویز را تقویت کند. عکسهای دیجیتال وقتی بزرگ میشوند، پیکسلها از هم باز میشوند و جزئیات محو میشوند. این استعاره دقیقاً به همین آسیبپذیری در آدمها اشاره دارد: بعضی شخصیتها فقط در مقیاس کوچک قابل تحملاند. آیا شما هم تجربه کردهاید که با نزدیکتر شدن، ناامید شدهاید؟
راهکار:
این استعاره رو میشه به اصل 'وضوح تصویر در روانشناسی اجتماعی' تعمیم داد: هرچه به کسی نزدیکتر میشویم، نویز نقصها بیشتر دیده میشه. نکته جالب اینه که گاهی باید از فاصله مناسب نگاه کرد تا تصویر واقعی رو دید.