وقتی خوبیهایت فراموش و بدیهایت پررنگ میشود:
مغز ما با سوگیری منفیگرایی متولد شده: آمیگدال ۵ برابر سریعتر به محرکهای منفی واکنش نشان میدهد تا مثبت. این یعنی فراموش کردن خوبیها و بزرگنمایی بدیها یک خطای بقای قدیمی است. گاتمن در پژوهشهایش میگوید برای خنثیسازی این اثر، به ازای هر یک تعامل منفی، ۵ تعامل مثبت نیاز داریم تا رابطه زنده بماند. آیا ما در معادلات روزمرهمان این نسبت را رعایت میکنیم؟
راهکار:
این جمله آیینهای از پدیدهای روانی به نام «خطای تأیید خود» است: مغز ما برای اثبات پیشفرضهایش، شواهد منفی را پررنگتر میبیند. نکتهی تکاندهنده این است که ما دقیقاً همین الگو را با خودمان هم اجرا میکنیم؛ خوبیهای خود را نادیده میگیریم و اشتباهات را Bold میکنیم. شاید این درد، انعکاسی از رابطهی خودانتقادگرانهتان باشد، نه فقط نامهربانی دیگران.