بزرگ شدن تدریجی

خاموش شدن ذوق و بزرگ شدن تدریجی؛ راز تلخ بلوغ عاطفی:

روان‌شناسان به این فرایند می‌گویند «کاهش حساسیت پاداش». مغز پس از هر ناکامی، گیرنده‌های دوپامین را در مسیر مزولیمبیک کمی تنظیم می‌کند تا دردِ از دست دادن لذت را مهار کند. نتیجه‌ی تکرار این چرخه، بزرگسالی است که نه با شور بیشتر، بلکه با آستانه‌ی بالاتر برای هیجان تعریف می‌شود. برای همین آدم‌های پخته اغلب کمتر غافلگیر می‌شوند اما در بحران‌ها پایدارترند.

راهکار:

نسخه‌ی دیگرش این است: آن ذوق‌ها خاموش نشده‌اند، فقط از جرقه‌های هیجانی به آتشِ کم‌نور اما بادوامِ معنا تبدیل شده‌اند؛ بزرگ‌شدن شاید نه کاهش شوق، بلکه تغییر سوختِ آن از تازگی به عمق باشد.