بزرگ شدن و رفتن آدم‌ها

هر رفتنی برگشتنی نیست؛ درس تلخ بزرگ شدن:

مغز، رفتن‌های قطعی را شبیه فقدان پردازش می‌کند و همان مدارهای سوگ را فعال می‌کند که در مرگ عزیزان فعال می‌شود. به همین دلیل بزرگ شدن گاهی عزاداری برای نسخه‌های قبلی خودمان است. آیا هر رشدی، سوگ چیزی است که از دست می‌دهیم؟

راهکار:

این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: بعضی رفتن‌ها برگشت‌پذیر نیستند، اما اثرشان ماندنی است. مثل سنگ‌هایی که در رودخانه می‌افتند؛ آب عوض می‌شود، مسیر تغییر می‌کند، اما خودِ سنگ برای همیشه کف رودخانه می‌ماند. بزرگ شدن یعنی یاد بگیریم با این سنگ‌ها زندگی کنیم، نه اینکه منتظر برگشتن آب باشیم.