بزرگ شدن و حسرت

داشت خوش می‌گذشت تا بزرگ شدیم؛ حسرت کودکی:

آیا می‌دانستید مغز انسان تا حدود ۷ سالگی خاطرات را به صورت اپیزودیک (داستان‌وار) ذخیره نمی‌کند؟ به این پدیده «فراموشی کودکی» می‌گویند. پس خاطرات «خوش» که از کودکی به یاد داریم، بیشتر بازسازی شده‌اند تا واقعی! این یعنی نوستالژی همیشه یک داستان edited است، نه فیلم اصلی. سوال برای شما: آیا واقعاً دوران کودکی خوش‌تر بود یا فقط ذهن ما آن را شیرین‌تر بازسازی کرده؟

راهکار:

این جمله تلخی بزرگ شدن رو نشون میده، اما میشه زاویه دید رو عوض کرد: بزرگ شدن یعنی قدرت انتخاب بیشتر، نه لزوماً از دست دادن خوشی. شاید خوشی‌های جدیدی منتظرت هستند که توی کودکی تصورش رو هم نمی‌کردی.