بزرگ شدن و دلتنگی

بزرگ‌شدن یعنی دلتنگی و ادامه دادن:

اصطلاح «نوستالژی» را یوهانس هوفر در ۱۶۸۸ به‌عنوان یک بیماری عصبی ساخت؛ اما روانشناسی امروز نشان داده دلتنگیِ سالم می‌تواند معنا، پیوند اجتماعی و تاب‌آوری را بالا ببرد. پارادوکس بزرگ‌شدن همین‌جاست: دلبستگی عمیق‌تر می‌شود، اما توان تحمل فقدان هم رشد می‌کند. آیا دلتنگی برای شما بیشتر ترمز است یا سوخت؟

راهکار:

بزرگ‌شدن را می‌توان نه «فراموش کردن دلتنگی»، بلکه «بزرگ‌تر کردن ظرفیت ذهن» دید؛ جایی که دلبستگی و حرکت همزمان جا می‌شوند. دلتنگی نشانه‌ی نقص نیست؛ نشانه‌ی وجود رابطه‌ای معنادار است. ادامه دادن هم یعنی زندگی را وقف نبودن نکنیم، بلکه با آنچه رفته، چیزی تازه بسازیم. این نگاه، سوگ را از بن‌بست به مهارت تبدیل می‌کند.