اهمیت ندادن به حال خود؛ پشیمانی از گذشته:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد انسانها در «سوگیری تأثیر» (affective forecasting) مدام حال خود را دست کم میگیرند و به آینده یا گذشته میچسبند. مثلاً وقتی در لحظه ناراحتیم فکر میکنیم همیشه اینطور میماند، درحالیکه ذهن ما «نقطه کور لحظه حال» دارد. جالب اینجاست که فقط ۱۰٪ از شادی دائمی ما به وقایع بیرونی وابسته است؛ بقیه به نحوهی تفسیر ما از همان لحظه برمیگردد. پس شاید جملهات تلنگری باشد به این حقیقت: حالی که «هرگز مهم نبود» درواقع تنها چیزی است که میتوانیم تغییر دهیم. چرا این حس «اهمیت نداشتن» را در خود تجربه میکنی؟
راهکار:
این جمله میتواند یادآوری باشد که شاید در گذشته به حال خودتان بیتوجه بودهاید. یک راه برای تغییر این دیدگاه: هر روز پنج دقیقه را به ثبت سه حس خوشایند یا ناخوشایند لحظهای اختصاص دهید – بعد از یک هفته میبینید چقدر از حال خود غافل بودهاید.