بیتو به سامان نرسم: وابستگی عاشقانه در شعر کلاسیک:
در روانشناسی، این سطح از وابستگی عاطفی با فعالیت شدید نواحی دوپامینساز مغز مشابه اعتیاد گره خورده است. عشق پرشور در تصویربرداریهای fMRI همان مسیرهای پاداش را روشن میکند که کوکائین! آستانهٔ درد را بالا میبرد و تمرکز وسواسگونه ایجاد میکند. جالب اینجاست که در اشعار عرفانی، همین «دیوانگی» روشی عامدانه برای شکستن دیوارهای خودبینی بود. آیا این همگرایی تصادفی است؟
راهکار:
این بیت فراتر از یک عشق زمینی، یادآور مفهوم «فنا» در عرفان است؛ جایی که عاشق چنان در معشوق (خدا) محو میشود که دیگر «من»ی باقی نمیماند و همه هستیاش به او قائم میشود.