پیام بیت «دریغ است ایران که ویران شود»:
شیر ایرانی (Panthera leo persica) آخرین بار در دهه ۱۳۲۰ در پارک ملی گلستان دیده شد و اکنون تنها زیرگونهای در جنگلهای گیر هند باقی مانده است. پلنگ ایرانی نیز در فهرست در خطر انقراض است. این ابیات نه فقط یک سوگ، که هشداری از زیستشناسی نمادهای ملیاند. آیا ما نیز در حفظ فرهنگ مانند این حیوانات عمل میکنیم؟
راهکار:
این بیت را میتوان بازتابی از ترس از زوال هویت و قدرت ملی دانست. برای نسل امروز، پرسش این است: چگونه میتوان «شیران و پلنگان» را نه فقط در جنگل، که در اراده و دانش خود حفظ کرد؟