معنای جمله «ما به دنیا آمدیم، دنیا به ما نیامد»:
آیا میدانید که طبق اصل «کپرنیکی»، زمین مرکز جهان نیست و انسان هم موجودی حاشیهای در کیهان است؟ این جمله دقیقاً به همان «بیمحلی کیهانی» اشاره دارد. از نظر فیزیک، جهان نه به ما میآید و نه منتظر ماست. سوالی که مطرح میشود: آیا این بیتفاوتی، آزادی مطلق برای ساختن معنا را به ما نمیدهد؟
راهکار:
این جمله از منظر روانشناسی، نوعی «سوگیری خودمرکزی» را آشکار میکند: انتظار داریم جهان حول ما بچرخد، درحالی که واقعیت برعکس است. میتوانید از این آگاهی برای تمرکز روی «کنشگری» استفاده کنید: چون دنیا به سمت شما نمیآید، شما باید به سمت دنیا بروید و آن را برای خود معنا کنید.