ناز مرگ و بیتفاوتی به آدمها:
جالب است بدانید در ادبیات فارسی، مرگ نه هیولا که گاه معشوقی است با ناز و کرشمه. مولانا میگوید: «مرگ اگر مرد است گو پیش من آی / تا در آغوشش بگیرم تنگ تنگ». این تصویر مرگ به عنوان یار نازکننده، ترس را به صمیمیت بدل میکند. از منظر روانشناسی وجودی، اروین یالوم معتقد است مواجهه مستقیم با مرگ، اضطراب را کاهش داده و زندگی را غنیتر میکند. یعنی ناز مرگ، امتیازی برای زندههاست. آیا شما هم فکر میکنید این ناز میتواند ما را با دیگران مهربانتر کند یا برعکس، بیتفاوتتر؟
راهکار:
این ناز مرگ شاید تلنگری باشد که هنوز فرصت عاشق شدن و اشتباه کردن هست. آدمهای اطرافت شاید همان مرگ را به تو یادآوری میکنند که موقتاً غایب است. پس به جای کنارهگیری، از فانی بودن موقعیتها برای شجاعت احساسی استفاده کن.