بیحسی عاطفی؛ وقتی درد دیگر معنایی ندارد:
ترکیب آبلیمو (اسید سیتریک) و نمک (سدیم کلرید) روی زخم باز، گیرندههای درد ASIC و TRPV1 را به شدت فعال میکند و سوزشی غیرقابل تحمل ایجاد میکند. اما مغز از مسیر نزولی ضد درد، با آزادسازی اندورفینها در مادهٔ خاکستری دور قناتی، میتواند این سیگنالها را کاملاً مسدود کند. جایی که درد عاطفی به آستانهای میرسد، سیستم عصبی برای بقا، کلید خاموشی درد فیزیکی را میزند. جالب اینجاست که همین مکانیسم در سربازان مجروح جنگ دیده میشود. آیا کرختی عاطفی، بقا را تهدید میکند؟
راهکار:
این حس بیمعنی شدن درد، نشانهٔ خاموشی موقت سیستم هشدار بدن است، نه قدرت. درد، پیامآور یک نیاز است. وقتی آن را نادیده میگیری، خطر زخمهای عمیقتر را به جان میخری.