گلهای نیازمند و باغبانهای بیتفاوت:
این جمله به طرز تلخی یادآور «سوگیری بقا» در روانشناسی است: ما معمولاً گلهایی را میبینیم که شکوفا شدهاند، نه آنهایی که پژمرده شدند چون کسی به آنها آب نداد. در طبیعت، گیاهان ضعیفتر برای جلب توجه باغبان، رنگهای جیغتری تولید میکنند؛ اما در جامعه، آسیبپذیرترین افراد اغلب ساکتتریناند. آیا این سکوت، خود نشانهای از عمق زخم نیست؟
راهکار:
این استعاره را میتوان به روابط انسانی تعمیم داد: افرادی که بیشترین نیاز به حمایت عاطفی دارند، اغلب کمترین توجه را دریافت میکنند. پیشنهاد میکنم اگر این حس را تجربه کردهاید، یک بار بنویسید کدام «گل» در زندگیتان بوده که بیتفاوتترین باغبان را داشته است.