بی‌تفاوتی بعد از تخریب

شهر ویران از انتظار: وقتی آمدن و نیامدن فرقی ندارد:

آیا می‌دانستی مغز انسان در برابر انتظارهای طولانی و بی‌پایان، مکانیسم «خاموشی عاطفی» فعال می‌کند؟ نورون‌های دوپامین‌ساز که مسئول انگیزه‌اند، بعد از شکست‌های مکرر در پیش‌بینی پاداش، سطح ترشح شان افت می‌کند. نتیجه: نه تنها شهر، که سیستم لیمبیک هم ویران می‌شود. این پدیده را «انقراض شرطی» می‌نامند؛ همان‌طور که سگ پاولوف بعد از قطع زنگ، دیگر آب دهانش نمی‌آید. آیا جامعه‌ای که وعده‌های بی‌پایان دیده، به همان خاموشی عاطفی دچار شده؟

راهکار:

این جمله تصویری از «درماندگی آموخته‌شده» است: وقتی ذهن پس از انتظار طولانی، هرگونه تلاش را بیهوده می‌بیند. شاید بازتعریف امید به جای ناامیدی، کلید خروج از این ویران‌شهر باشد.