وقتی بخشش زیاد، عشق را کشت:
در روانشناسی، بخشش مکرر بدون تغییر رفتار طرف مقابل، مدارهای عصبی مرتبط با شفقت را دچار فرسودگی میکند. ترشح اکسیتوسین و دوپامین کاهش مییابد و فرد وارد فاز «بیتفاوتی عاطفی» میشود. این پدیده مثل یک لامپ میماند که آنقدر ولتاژ به آن زیاد میدهید تا میسوزد. بخشش بیحد و مرز نه فضیلت، که یک تله عاطفی است.
راهکار:
شاید بخشش تو از ترس تنهایی بود، نه از سر عشق. بخشش واقعی باید مرز داشته باشد، وگرنه نه تنها دیگری را تغییر نمیدهد، بلکه احترام به خود را هم ذرهذره از بین میبرد و عشق را به بیتفاوتی تبدیل میکند.