بی‌تاریخ انقضا

دلتنگی بی‌انقضا برای شهید عباس دانشگر:

تحقیقات روانشناسی روی «پیوند پایدار» (Continuing Bonds) نشون میده که پس از فقدان، دلتنگی نه‌تنها عادی نیست، بلکه بخشی از فرایند تداوم ارتباط با عزیز از دست‌رفتست. این حس‌ها کیفیت عشق رو تغییر می‌دن، نه عمقش رو. آیا دلتنگی برای عباس می‌تونه به یه انگیزه برای ادامه دادن راهش تبدیل بشه؟

راهکار:

این دلتنگی بی‌انقضا، خودش نشونه‌ی ابدی بودن عشق و ارادته؛ انگار که عباس هنوز در قلب‌ها زنده‌ست. چه خاطره‌ای از او هست که هر بار تعریفش می‌کنی، دوباره زنده می‌شه؟