بتپرستی عاشقانه؛ وقتی معشوق تبدیل به بت میشود:
در تمدن سومر، بت پس از مراسم «دهانشویی» مقدس میشد؛ یعنی باور داشتند روح خدا وارد آن میشود. در مغز انسان، بتسازی از معشوق هم فرایندی مشابه دارد: ترشح دوپامین بالا و کاهش فعالیت قشر پیشانی باعث میشود معشوق را بینقص و مقدس ببینیم. این حالت از نظر عصبی تقریباً با خلسهٔ مذهبی یکی است. حالا سؤال این است: اگر روزی این فیلتر افتاد، عشق واقعی هنوز هست یا فقط همان پرستش بود؟
راهکار:
این جمله را میتوان از منظر روانشناسی عشق خواند: بتسازی از معشوق معمولاً بازتاب نیاز ما به قطعیت و امنیت است، نه فقط قدرت طرف مقابل. مغز در این حالت مدار پاداش را روشن میکند و عیبها را فیلتر میکند؛ به همین دلیل عشق پرشور اولیه اغلب موقتی است. نسخهٔ پایدارتر وقتی شکل میگیرد که تصویر بتگونه کنار برود و معشوق واقعی دیده شود.