احساس پوچی و راه‌های بسته زندگی:
در روان‌شناسی اگزیستانسیال، «پوچی» وقتی تشدید می‌شود که بین مهارتِ زیستن و امکانِ زیستن شکاف بیفتد؛ فرانکل این را «خلأ وجودی» می‌نامید و کامو آن را پاسخِ جهانِ بی‌معنا به نیازِ انسان به معنا می‌دانست. نکتهٔ پارادوکسیک: آگاهی از بسته‌بودن راه‌ها خودش یک راهِ تازه است—به شرطی که به جای انکار تناقض، آن را به انتخابِ کوچکِ بعدی ترجمه کنیم.
راهکار:
این متن را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: «من راهِ زندگی را بلدم، اما ساختار و شرایط اجازه نمی‌دهد»؛ پس مسئله کمبود مهارت نیست، تعارضِ مهارت با محدودیت است. به جای جست‌وجوی یک راهِ بزرگ، یک «راهِ کوچکِ تحت کنترل» تعریف کن: کاری که فقط به تصمیم خودت وابسته است و در یک هفته قابل انجام است. این کار تناقض را حل نمی‌کند، ولی نشان می‌دهد هنوز یک روزنه در دسترس است.